ქვიარ მიგრაცია შეუძლებელია განვიხილოთ, როგორც მხოლოდ ინდივიდუალური გადაწყვეტილება. ის ყალიბდება სისტემური ჰომოფობიის, პოლიტიკური გაუცხოების, ეკონომიკური პრეკარიულობისა თუ მიკუთვნებულობის ჩარჩოებით.

ბევრი ქვიარ ადამიანისთვის მიგრაცია იწყება ქვეყნის შიგნით - ქალაქებიდან და სოფლებიდან მიგრაცია ხშირად გადარჩენის პირველადი სტრატეგიაა. ის კონტროლის, საზოგადოების მზერის და სოციალური ძალადობისგან თავის დაღწევის მცდელობაა. თუმცა შიდა მიგრაცია ხშირად ვერ ასრულებს უსაფრთხოებისა და სტაბილურობის მოპოვების პირობას. ის ჩაგვრის ახალ ფორმებს წარმოშობს: ეკონომიკურ სიდუხჭირეს, შრომით ექსპლუატაციას და იზოლაციას.

მაშინ, როცა გენდერისა და სექსუალობის საკითხების პოლიტიკური ინსტრუმენტალიზაცია ამძაფრებს უძლურებისა და გამოკეტილობის განცდას, დევნის შიშს, შიდა მიგრაცია მხოლოდ გარდამავალი ეტაპი აღმოჩნდება ქვეყნის დატოვებამდე. დევნის შიშით თუ გაქრობის დაპირებით გამოწვეული მიგრაცია კი სურვილით ნაკლებადაა ნაკარნახევი, არამედ აუცილებლობით და გადაუდებლობით.

საზღვრის გადაკვეთა დაუცველობას არ აქრობს - ის დაუცველობას გარდაქმნის. მიმღებ ქვეყნებში ქვიარ მიგრანტები აწყდებიან თავშესაფრის ძიების და ინტეგრაციის რთულ ბიუროკრატიულ პროცესს, ასევე პროდუქტიულობისა და თვითრეალიზაციის მოლოდინებს. შვებისა და თავისუფლების განცდის პირობა თანაარსებობს ტრავმასთან, ჰიპერვიგილანტობასთან, ინსტიტუციურ დამოკიდებულებასთან და საკუთარი ღირებულების მუდმივი დამტკიცების მოთხოვნასთან.

საინტერესოა, რა ხდება მაშინ, როდესაც ქვიარ მიგრაცია ხდება რეგიონის ფარგლებში: სამხრეთ კავკასიის ქვეყნებს შორის მიგრაცია ამ დინამიკას დამატებით განზომილებას სძენს. ის სვამს კითხვებს, თუ როგორ განსაზღვრავს ეროვნული იდენტობა მიკუთვნებულობას და გვაფიქრებს, თუ ვისი ინტერესების სამსახურში დგას მკაცრი ნაციონალისტური ჩარჩოები. რეგიონში, რომელიც ერთდროულად მოქცეულია რუსეთისა და დასავლურ გეოპოლიტიკურ მზერებს შორის, ნაციონალური საზღვრების მიღმა სოლიდარობის წარმოდგენა რთულია, მაგრამ აუცილებელიც.

რას ნიშნავს სამხრეთ კავკასიის წარმოდგენა არა დაყოფილ სივრცედ, არამედ ურთიერთდამოკიდებულებით გამორჩეულ რეგიონად? შეიძლება თუ არა კლასობრივმა ცნობიერებამ და მარგინალიზაციის გაზიარებულმა გამოცდილებამ მიკუთვნებულობის ალტერნატიული საფუძველი შექმნას?

პანელი ქვიარ მიგრაციაზე საუბრის შესაძლებლობაა. იგი გავფიქრებს, თუ როგორ წარმოშობს სისტემური უსამართლობა მიგრაციას, როგორ გარდაქმნის გადაადგილება სუბიექტურობასა და საზოგადოებრივ კავშირებს და რა ახალი პოლიტიკური თუ ურთიერთობითი ლანდშაფტი შეიძლება დაიბადოს ამ მოძრაობის შედეგად.

დისკუსიის მომხსენებლები: ჰერმინე ვიბრამიანი, სოფო ბასილაძე, ნატალია მჭედლიშვილი
მოდერატორი: მარიამ ჭანჭალეიშვილი